วันห่วย ๆ ๆ เริ่มมาจาก.......

กำลังนั่งปริ้นท์งานอย่าง ชิว ชิว

และขณะนั้นฝนก็ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

ทำให้ไฟดับพรึบลง

เครื่องปริ้นท์ก็หยุดทำงาน

ดีที่คอมฯมีสำรองไฟ ก็เลยยังไม่ดับ

แต่ทำอะไรไม่ได้ก็เลยต้องปิด

สักพักไฟก็มา

เปิดคอมทำงานต่อไป

พรึบ......ไฟดับอีกครั้ง

ไฟมา ทำงานต่อไป

พรึบ.....มันดับอีกแล้ว

ไม่ทำมันแล้วไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อแล้วกัน

รอฝนซาก็เดินมาขึ้นรถกลับบ้านตามปกติ

ขึ้นไปบนรถ คนก็แน่น ๆ

ด้วยความที่ฝนตก คนที่นั่งก็พากันปิดกระจกกันหมด

ทำให้ไม่มีอากาศหายใจเลย ยืนหอบอยู่สักพัก

โอ้ย!!! หายใจไม่ออก แพ้อากาศ มึน ๆหัว

รถก็แน่น ไม่มีอากาศ แถมข้างนอกก็รถติดอีกเป็นแถว

ยืนไปสักพัก รถออกตัวเคลื่อนที่

วูบ ????????????????????

อยู่ ๆ ๆ เราก็ลงไปนั่งอยู่กับพื้นรถเมล์

เป็นลมค่ะ

คนข้าง ๆ ๆ ก็รีบมาพยุง

ดึงให้ลุกขึ้น (ขนาดนี้ยังไม่มีคนลุกให้นั่งอ่ะ)

พอลุกขึ้นได้ก็เลยเตรียมลงเลย

ถึงไหนไม่สนใจแล้ว

ลงมาหายาดม สูดอากาศเข้าปอดสักหน่อย

แล้วก็นั่งรถตู้กลับบ้าน

.........................................................

ยังไม่จบค่ะ

กะลังจะถึงบ้านแล้ว

มีคนลงรถตู้ คนที่นั่งตรงประตูก็เปิดใหญ่

อ้าว เปิดไม่ออก.........

คนขับก้ลงมาเปิดให้ กระชากอยู่หลายที

ก็ยังเปิดไม่ออก จนมีรถตู้อีกคันมา

ก็มาช่วยกันเปิด ก็ยังคงเปิดไม่ออกอยู่

สุดท้ายคนขับก็เลยเดินมาเปิดประตูหลัง

แล้วให้คนที่นั่งเบาะหลังลุก

แล้วก็พับเบาะหลังให้คนปีนออกไปขึ้นรถคนหน้า

ที่จอดรออยู่

ดีนะที่ไกล้ถึงบ้าน ถ้ามันเป็นตอนที่อยู่ไกล ๆ

นี่ต้องบ้าตายแน่เลย ยิ่งเหนื่อยๆๆอยู่

สับสนค่ะ ว่าการเป็นคนดีกับการเป็นคนไม่ดี

อันไหนมันเป็นง่ายกว่ากัน

เป็นคนดีมันเป็นยาก สู้เป็นคนไม่ดีไปเลยไม่ดีกว่าหรอ

คนดีต้องอยู่กับการตั้งความหวังของคนอื่น

หวังว่าต้องเป็นอย่างนู้นอย่างนี้

คงงงว่าทำไมอยู่ๆๆเอาเรื่องนี้มาเขียน

เพราะว่าติ๊กเบื่อ.............................

เบื่อที่จะต้องอยู่ในกฏเกณฑ์ของที่บ้าน

อยากไปเที่ยวกลางคืนก็ไปไม่ได้

อยากไปไหนดึก ๆๆ ก้ไม่ได้

โตแล้วนะค่ะ.......22 แล้ว

เรียนก็จบแล้ว ......งานก็ทำแล้ว

จะมาอะไรกันมากมาย

บางทีจะไปสังสรรค์กับเพื่อนกันก็ไม่ได้

โทรมาตามแล้ว จนเพื่อนๆ แซวว่า

"ติ๊กมึงกี่ขวบแล้วว่ะ แม่ยังโทรตามอีกหรอ"

บางทีก็มานั่งคิดว่า ถ้าพ่อแม่ เราอยู่ ตจว.

แบบเพื่อน ๆ แล้วมาเช่าหออยู่กทม. เอง

ก็คงจะมีอิสระดี คงทำอะไรตามใจ ตัวเองได้มากกว่านี้

อยากไปเห็นแสงสีโลกกลางคืนบ้าง

นี่แก่จะตายอยู่แล้วยังไม่ได้ไปไหนเลย

จนจะหมดวัยเที่ยวอยู่แล้ว

เฮ้อ........อิจฉาคนที่อยู่หอจังเลย

จิงๆๆแล้วไม่ได้ไปรบอะไรที่ไหนหรอก

หลาน(น้องทีม)ปิดเทอม แม่เค้าก็เลยเอาไปไว้กับยายที่ต่างจังหวัด

เมื่อวานมันกลับมา ก็เลยไปหามัน คิดถึงจังเลย

โอ้โห.....ดำขึ้นตั้งเยอะเลย หลานชั้น ขาก็มีแต่แผล

นี่ขนาดไปแค่ เดือนเดียวนะเนี่ย สงสัยจะซนมากกกกก

พอมันเห็นติ๊กมา ก็วิ่งมากอด ใหญ่เลย ลากติ๊กไปดูโน่นดูนี่

มีปีนป่าย มาทำผมให้ ติ๊กต้องวิ่งหนีอ่ะ เล่นเอาได้เหงือพอดู

อ่ะ ทีนี้ก็ไปเดินคาร์ฟูร์กัน 3 คน(ติ๊ก แม่ทีม ทีม)

โห!!! เหนือ่ยสุดๆๆกับการวิ่งจับเด็ก 4 ขวบ ในห้าง

แล้วไอ้เราก็ดันใส่กระโปรง รองเท้าส้นสูง จะไปจับมันทัน

ไม๊หล่ะนั่น แม่มันก็บอกว่า ติ๊กไปดูน้องเหอะ เลยต้องหลอกล่อ

พาไปซื้อไอติมให้กิน ก็กินไปย้อยไปเลอะเทอะ

แล้วก็ดื้อสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ยอมให้จูงมือเดิน ชอบวิ่ง

เรียกได้ว่า เดินไม่เป็นเลยแหละ ไอ้เราก็กลัวมันจะวิ่งไปหารถ

กลัวรถจะชนมัน กลับมาหอบแหกๆๆๆ กันทั้งแม่มันทั้งติ๊ก

ยังไม่จบค่ะ มาทำจิ้มจุ่มกินกัน มันเห็นเราเด็ดผักก็มากวน

พอเราไปหั่นหมูก็จะหั่นมั่ง แม่มันเลยให้มันไปตำข้าวคั่ว

แล้วมันก็ดันทะลึ่งเอาหมูไปใส่ในครกแล้วตำไปกับข้าวคั่ว

เล่นเอาวุ่นวายกันไปพักใหญ่ เฮ้อ!!! กว่าจะได้กิน

แล้วยังมีการร้องตามจะมานอนกับติ๊กอีกอ่ะ

เฮ้อ! กลับมาสลบเลยค่ะ ไม่ไหวๆ ๆ ใครอยากออกกำลังกายบอกนะค่ะ

ไปเลี้ยงไอ้น้องทีมวันเดียว น้ำหนักลดแน่